|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Column Linda: "puzzelstukjes"
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Uitgegeven: 01 september 2011
Mag ik me even voorstellen? Ik ben Linda van Houten, 41 jaar en sinds een jaar getrouwd met mijn grote liefde Fabian. Uit mijn vorige huwelijk heb ik twee zonen Max en Sam (14 en 12 jaar). Ik zing en dans door het leven en sta met één voet in Frankrijk. Regelmatig houd ik u op de hoogte van mijn dipjes en datjes…
Gisteravond had ik het weer: het gevoel dat alle puzzelstukjes in één keer op zijn plek vallen. En ik was niet eens aan het puzzelen! Je kent het gevoel misschien wel: je let even niet op en pats daar is het, je bent zomaar ineens intens intiem helemaal blij. Maar dan ook niet zo’n beetje blij, nee, belachelijk blij. Zo blij dat je een warme rilling over je rug voelt lopen en je niet op kunt houden met lachen. Gelukkig kan ik van heel veel dingen blij worden maar de laatste jaren word ik niet meer warm of koud van bijvoorbeeld nieuwe aankopen: ik consuminder. Hippe mode lap ik aan mijn laars en ik ben goed gemutst met mijn oude vertrouwde kloffie. Voor mij geen internetgeshop of uitletgeloop, ik word gewoon heel blij van andere dingen zoals dansen & zingen.
Van zingen word ik dus buitengewoon blij, vooral als het publiek mij vanaf de eerste noot stralend toelacht. En dat gebeurde gisteravond in het tehuis voor mensen met een beperking.
Het was net of we in een warm bad stapten, zoveel lachende gezichten zagen we daar meteen. Alle ouders, begeleiders, bewoners en familieleden waren uitgenodigd en zaten op ons te wachten aan de grote tafel. Fabian sprong achter de piano en we zongen alle liedjes uit ons liedjesboek. Omdat ik het veel gezelliger vind om samen te zingen hebben we twee extra microfoons bij ons voor de liefhebbers. Ik hou van die gemoedelijke sfeer, als ik een coupletje even niet meer weet zingen we gewoon lalala! Zing mij maar na, hahaha!
En toen gebeurde het, het puzzelstukje viel: ik stond naast Karlijn, een stralend meisje met het syndroom van Down. Met hart en ziel stond zij daar te zingen. Uit mijn ooghoek zag ik haar ouders, alle begeleiders en mede-bewoners trots naar haar lachen. Ik kon letterlijk hun liefde en warmte voelen, muziek verbindt. Enne….lachen en zingen deden de bewoners daar ondanks hun beperking gewoon onbeperkt!
PS: bedankt voor alle emails en brieven, dat is een grote troost!
|
Categorie
|
Column
|
|
Bron
|
MooiMaasdriel.nl
|
|
Auteur
|
Linda van Houten
|
|
|
Social media
|
|
|
|
|
|
|
|